نسیم امید

این روزها بخش برتری طلب وجودمان آزارمان می دهد. همان بخشی که می خواهد حرف حرف خودش باشد و دخالت و اظهار نظر سایرین کمترین. همان بخشی که فکر می کند می تواند و باید تمام کارها را خود انجام دهد و دوست می دارد همواره بهترین باشد. همان بخشی که وقتی به ناچار باید بپذیری که جاهایی کارت می لنگد سر به عصیان بر می دارد. همان بخشی که حاضر است تمام خیابان های شهر را پیاده گز کند ولی از کسی آدرس نپرسد، بخشی که کمک خواستن بلد نیست و ترجیح می دهد به روش خود، هر چند احمقانه، جلو رود. اما به ناچار باید ناتوانایی هایش، بی عرضگی هایش، کمبود هایش را بپذیرد و با آنها مقابله کند... سخت است پذیرفتن برای موجود برتری طلب!

اگر ساکن شمال ایران زمین نیستید یا با ساکنان این خطه نشست و برخاستی ندارید شاید محال باشد که از امکانات زبانی واژه "یارو" باخبر یاشید! این واژه با طیف بسیار گسترده ای از معانی مختلف قابل استفاده در نقاط مختلف جمله است و نقش های نگارشی مختلفی می پذیرد. فرکانس استفاده از این وازه در استارا (غربی ترین منطقه گیلان) صفر بوده و به تدریج در طول نوار سبز شمالی به سمت انزلی و رشت افزایش یافته و هر چه به شرق گیلان (لاهیجان و رامسر) و پس از آن در مازندران پیش می رویم بیشتر و بیشتر می شود. نگارنده این فرکانس را در ساری بیشینه می داند، جایی که جملاتی مانند "یارو یارو را یارو کرد" به صورت بسیار طبیعی به جای جمله هایی مانند "دزد مرغ را برد" یا "علی غذا را خورد" و حتی خود واژه به تنهایی به عنوان یک جمله کامل! استفاده می شود. و جالب اینکه مردمان به راحتی به منظور گوینده پی می برند. تصور کنید که شخص در میان جمله های مسلسل وارش به یک بار می گوید "یارو" ! و پس از آن که با تغییر قیافه شما که نفهمیده اید منظور را روبرو می شود می گوید "یارو دیگه!" و هنگامی که قیافه نفهمیدگیتان ادامه می یابد قهر کرده و یا فحش می دهد! و شما می مانید که چه باید کرد با این "یارو"!
این را نوشتیم که اگر زمانی یارو شدید، در نمانید و بدانید که یارو چیست یا کیست و چگونه می تواند "یارو شد" یا "یارو کرد" و خلاصه "یارو!" ....